Piyonlarımı ileri sürüyordum
Senin ilk hamlen ise atı oynamak oldu
Sonra birkaç hamle daha yaptık
Aklım fikrim sendeydi
Piyonlarda, kalede, vezirde sana dokunuyordum
İkimiz şah yapmaktan bile kaçıyorduk
Taşlar sanki bizdik dans ediyorduk
Satranç tahtası hayatımızdı sanki
Fazla sürmedi oyun ne sen şah dedin nede ben mat
Kaptırmış gidiyorduk ve
Hayat dedi ki; şah mat
Herkes gitti bir gece vakti
Sen nerdeydin bilmem
Her yer boştu içimde
Sen buralardan gittin gideli
soğuk cama dayadım alnımı
buz gibi damlalar
elimdeki o sancı
unutturur mu sandın zaman bu acıyı
Biri bir gün bana şöyle dedi: “bir liman gibisin yalnız ve kimsesiz sakin bir koy ama bomboşken içinde fırtınalar yaratan, bir sürü yaralı geminin fırtınadan saklanmak için geldiği fırtına dindiğinde ise seni terk ettiği sorgusuz ve sualsiz.”
Hep kendinden bir şey verdi o liman hep kendinden bir şeyler kaybetti. Sadece bir sığınak oldu yaralı gemiler için. Yaralarını onardı onarlın kendi elinden geldiğince ama hep kendinden bir şeyler verdi liman. Git gide tükenmeye başladı. Gemiler sadece alıp gidiyor geri dönersek bir daha girebilir miyiz diye düşünmüyordu çünkü girebiliyorlardı. Liman yalnızlığından kurtulabileceği her anı kazanç olarak görüyordu ve öle yaşıyordu ama o anlar ona daha kötü acılarla geri dönüyordu.
Gemiler bitmedi hiçbir zaman hep uğrak yeri oluverdi liman ama mecburiyetten uğrak yeri şimdi o liman yine bomboş rıhtımındaki kuşlar bile küskün ona. Liman kendini yok ediyor, liman kendini değiştiriyor hala kalsa da eski yapılar liman yenilerini de inşa ediyor.
Gemiler hala nankör, gemiler hala bilinçsiz, gemiler hala ağırlıklarını acılarıyla bırakıp gidiyorlar acımasızca limanın suyuna.
Liman şimdilerde biraz daha hareketli ama sakin artık her gemi giremiyor içeri artık her gemi yardım alamıyor eğer alanlarda nankörse lanetlenerek çıkıyorlar açık sulara. Liman hiç olmadığı kadarda sessiz ve loş, dışarıda ilgi çekmesin diye. Liman sessizliğe sarhoş sesler yoruyor şimdilerde. Yinede hala acıyor liman hala seviyor gemileri liman gemisiz olmaz ki gemilerde limansız ama her gemi bilmiyor bunu limansızda yapabilirler sanıyorlar ve iskelelerle yetiniyorlar. Limanlar büyük geliyor onarla şatafatlı yorucu. Limanlar gemilere bir şeyler katar, iskelelerse sadece alır gemiler bunu bilmiyor hala tükeniyorlar ve tükendiklerinde limanlara hasret kalıyorlar. İskeleler fırtınaları kesmez, fırtınalar çekici gelebilir ama limanlar güvenlidir. Güven duymak için. Yinede insan her fırtınasız zamanda unutulan bir liman olmaktansa her zaman hatırlanan bir iskele olmak istiyor. Bir gün fırtınadan duramayan bir gemi onu parçalayana kadar.
Seni benden bu şehir aldı
Bu sokalar bu kaldırımlar
Aklımda son akşamdan kalanlar
Taksim ağlıyorken gözlerimde
İçimden sana sımsıkı sarılmak geldi
Öpmek,koklamak,bırakmamak
Ama yapamadım
Sensiz her şey yalan
Her şey anlamsız
Şimdi Eskişehir ağlıyor gözlerimde
Bir beni benden
Birde seni benden aldı bu şehir
Lanet yağıyor üzerine şimdi
Pis loş karanlık
Betonarme hayatların yıkıntıları
Karanlığımda boğuyorum gözyaşlarımı
İçimde bir nehir, taşkın suları
Her şey hiç olmadığı kadar hiçbir şey
Koy ellerini göğsüne, dinle
Uzaklardan bir çığlık dolacak içine
Bir sen ve ben olacağız
Tüm şehir ağlarken biz güleceğiz
Dimi…
karşı konulmaz ona istesen de
kurallara karşı geliş
dokunmak bile sapkınlık
ama biz dokunduk
biz karşı çıktık
belki sapkınlık
yaşadım, belki yaşadık
lanetli gibiydim
lanetlenmiş gibiydi
mutluydum, mutluydu belki
uzaktayım şimdi
uzakta belki
seviyorum hala
oda belki seviyor
hayat koydu yine
biz ona koymaya çalışırken
her şey hala dün gibi
hala elimde sıcaklığı elinin
hala şarkılar söylüyoruz
dışındayım, dışımda
ama hala biriz
sevdim
sevdi belki
yine de her şey rüya gibiydi
ve bitti
« Önceki ::
